Luister je wel? Madelon Rijkers vertelt waarom egoïstisch zijn niet altijd slecht is

Anderen het naar de zin maken of bang zijn wat anderen van je vinden. Dat gevoel kennen de meesten van ons wel. Je zet soms je leven opzij om er te zijn voor een ander. En dat is een mooi gebaar, maar wel binnen je eigen grenzen graag. Dat bang zijn wat anderen ergens van vinden is een dingetje.

Overal aanhaken
Ik was vroeger van de categorie ‘Haakt Overal Aan’. Dat betekende dat ik het heel belangrijk vond dat iedereen mij aardig vond en op het schoolplein met mij wilde praten. Dat deden ze ook, over alles. Ik werd een soort Lieve Mona. Ik wist toen nog niet dat ik hier later mijn werk van zou gaan maken. In die tijd was ik een meisje van puberleeftijd, met alle onzekerheden van dien. Daar praatte ik zelf overigens nooit over. Het allerbelangrijkste was dat mensen mij leuk vonden en vooral niemand boos op je werd.
Kleine kanttekening: ik zat op een middelbare school in Almere en vechten was aan de orde van de dag. Praten was toen al een van mijn sterkste kanten, maar mensen van 16 zijn nu eenmaal niet zo vatbaar voor rede. En daar mijn fighting skills niet optimaal waren, ging ik een conflict liever uit de weg.

Tijdens het overleven in de puberteit en op de middelbare school ging mijn vader dood. Hij had kanker. Dat vormt je. Er bestond niets anders meer thuis en dat voor een hele lange tijd. Alles wat je zelf voelt of wil gaat naar achteren. Je cijfert jezelf weg. Er is geen tijd voor, geen ruimte. Verdriet dient de boventoon te voeren.

Basislessen voor wie jij bent
Voor een meisje dat pas aan het begin van haar leven staat is dit de omgekeerde wereld. Voor mij betekende het de basisles over wie ik uiteindelijk ben geworden. Ik nam de Florence Nightingale-rol aan en was er voor iedereen. Ondertussen ging mijn eigen ontwikkeling tot vrouw ook verder. Ik was altijd sociaal, stelde mijn ruimte beschikbaar voor anderen en zette mijzelf opzij voor de problemen van wie dan ook. Tot ik op mezelf ging wonen. Ineens bleek ik iemand anders te zijn. Ik had nu letterlijk grenzen om mij heen. Niet gehinderd door de mening van anderen, kon ik kiezen wie ik binnenliet, wanneer en waarom. Heel langzaamaan leerde ik dat ik ruimte nodig heb binnen mijn vierkante meter en ik nee mag zeggen als iets ten koste gaat van mijn energie. Dat proces heeft trouwens jaren geduurd, is super moeilijk en heb ik pas sinds een jaar of 2 echt onder de knie.

Egoïsme?
Dat ‘ten koste gaan van mij’ is ook lastig uitleggen aan je omgeving. Want wat betekent dat dan? Al gauw worden de woorden ‘egoïstisch’ en ‘onvriendelijk’ naar je hoofd geslingerd. Vaak door mensen die het liefst jouw tijd opslokken met dingen die alleen over hèn gaan.

Voor mij betekent ‘ten koste’ dat ik me niet oké voel. Ik word moe, kribbig, gejaagd. Voel ergens in mijn lijf (en ik weet nooit goed waar dat nou vandaan komt?!) dat er ergens NEE wordt gezegd. Ik wil het eigenlijk niet, wat je van me vraagt. Toch hoor je uit mijn mond een volmondig JA komen. Mijn oren denken vaak: ‘Wat zei ze nou?’

Waarop ergens dat binnenste stemmetje roept: ‘Ik zei het nog maar de mond denkt er duidelijk anders over!’ Kortom chaos in je hoofd.

Voor jezelf kiezen is taboe
Voor jezelf kiezen is ook taboe. Nog steeds. Heel langzaam komen mensen tot de realisatie dat je zelf ook belangrijk schijnt te zijn en dat je die persoon óók moet verzorgen. Het lijkt wel alsof ooit iemand heeft bedacht (en ik wil geen vingertjes wijzen, maar vanaf het begin van de jaartelling werd alles wel heel onbaatzuchtig…), dat ‘voor jezelf kiezen’ gelijk staat aan egoïsme of onvriendelijkheid. Ik stap uit dit cirkeltje. Ik doe niet meer mee. Mensen houden je vast in hun kaders en daar dien je je dan maar in te schikken. Zij nooit in die van jou overigens.

Kaders
Ik houd niet van kaders. Ze geven je oogkleppen en belemmeren je in een vol en rijk leven. Als ik vast was gaan houden aan alle kaders die voorbij zijn gekomen in mijn leven, dan zat ik niet hier. Dan stemde ik op een politieke partij vanwege mijn kaders, had ik een baan gebaseerd op die kaders en vulde ik mijzelf in volgens die kaders. Niet volgens wat ikzelf ergens van vind. Ik had al die mooie en bijzondere mensen niet ontmoet en mezelf geweldige ervaringen ontzegd.

Ik heb inmiddels geleerd voor mezelf te gaan staan. Dingen te doen waar niemand iets aan heeft, behalve ik. Omdat ik ook mijn tijd verdien. Ik ben er nog steeds voor mensen, maar ik luister naar hoe mijn stemmetje het diep van binnen wil hebben. Als ik dat niet doe ben ik er straks voor niemand meer en dat zou eeuwig zonde zijn, al zeg ik het zelf.

Luister jij wel?
Wanneer je héél goed luistert, hoor jij ook je stemmetje. Jij weet heel goed wanneer je precies zo bezig bent als ik net beschreef. We hebben hem allemaal, dat stemmetje. Maar volgens bepaalde mensen mag je daar niet naar luisteren. Ik zeg: luister! Dat stemmetje, dat ben JIJ. En die JIJ is veel te bijzonder om zo te negeren. Je bent zo hard bezig om je plekje te vinden in de wereld, jouw geluk te vinden. Dan mag je die stem niet meer negeren. Vraag jezelf maar eens af wanneer je hem hoort en waarom je dat stemmetje dan negeert. En heb je hulp nodig bij die vragen? Hey, I’m here.

LEES OOK: Vergeven lucht op: waarom boos blijven of wrok koesteren echt geen zin heeft.

Madelon Rijkers

Madelon Rijkers is owner van Help in Progress (HiP). Voor haar werk coacht zij millennials in het uitzoeken wat ze willen in het leven en hoe daar bewuste keuzes in te maken. Ze is voorvechtster van het omver duwen van kaders. Daarnaast werkt ze voor Stichting Gendertalent. Een stichting die transpersonen naar werk begeleidt en ondersteunt bij de empowerment van binnenuit. Iets dat een grote passie is. Ze is mama van 2 jonge kinderen, getrouwd met Gerben, kan heerlijk koken en woont in het prachtige Oldetrijne. Check haar uit op Facebook: Help in Progress (HiP) en LinkedIn: Madelon Rijkers

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.